خوانشی کوتاه بر چند شعر از مهرناز قربانعلی

این روزها با دفتر شعر یکی از دوستان روبه رو شده ام که مدتها بود در کانون ادبیات ایران شعرهایش را می شنیدم ولی کمتر فرصت شده بود تا آن تعمق کافی را درشعرهایش داشته باشم .خواندن شعرهای تایپ شده اش و همینطور شعرهایی که در وبلاگش منتشر کرده بود وسوسه ام کرد نگاهم را هر چند کوتاه در مورد شعرهایش بنویسم .مهرناز قربانعلی شاعری ست که راوی دنیای شخصی خود است و از عهده ی این کار هم به خوبی بر می آید .او در لحظه ها زندگی می کند و از ثانیه ها شعر می سازد .ساعتها و دقایقی که کاملا شخصی اند و می توانند به زبانش و شعرهایش  که گاه لحن طنز و طعنه نیز به خود می گیرند هویتی مستقل دهد.                                                                                                                                 

تمام حنجره ام را خرد می کنم                                                                                                       

و در ماهی تابه می ریزم                                                                                                             

دود روغن جادو می کند                                                                                                               

ساناز مینایی!                                                                                                                         

سه آرزویم را برآورده می کنی ؟

او در همین شعر کوتاه این موضوع را به خوبی نشان می دهد .قربانعلی شاعری ست که می تواند در لحظات شاعرانه تعمق کند و بعد از آنکه آن را به  خلوت خود برد به شعرهایی خوب تبدیل کند.                                                               

دو ماه می شویم 

وبه آغوش می گیریم آسمانمان  را                                                                                                   

آسمان کوچکمان را که یک واژه است                                                                                               

از مصدر پنجره.                                                                                                                     

و من و تو                                                                                                                             

پرانتزی که سخت نگاهش داشته ایم .

اگرچه مدت کوتاهی ست که با این شاعر آشنا شده ام ولی گاهی از او شعرهایی خوانده ام که به شدت غافلگیرم کرده اند.شاید یکی از تاثیرگذارترین شعرهایی که از او خواندم مربوط به تابستان امسال باشد که اکثر دوستان شاعرمان شعرشان حال و هوایی اجتماعی- سیاسی داشت .

زیاد که گرد و غبار کنی                                                                                                             

تعطیلت می کنند                                                                                                                       

آرام باش تهران !

لحن کنایه آمیز، ایجاز و ضربه پایانی که همان غافلگیری در شعر کوتاه است این شعر را اگرچه متعلق به زمان خاصی ست که فقط در آن زمان معنا پیدا می کند و حتما باید تاریخ این کشور را ورق زد تا به ذاتش پی برد ولی با این وجود هرکه آن روزها رابه یاد بیاورد متوجه این موضوع می شود که چرا قربانعلی را باید شاعری نامید که در پی شکار لحظه هاست . قربانعلی می تواند شاعری باشد با صدایی متفاوت تر از سایر صداها و شعرهایی بگوید که تنها شبیه به خودش هستند و به او هویتی می دهند که هر خواننده ای را به کشف کردن لحظه لحظه سطرهایش وا می دارد پایان حرفهایم را اختصاص می دهم به نقل شعر دیگری از ایشان .شعری با شروعی قوی و فرم درونی منسجمی که کلمات را به خوبی به هم متصل کرده .

به گوشم نخورده است                                                                                                                 

نه سیلی، نه عبارتی از تو.                                                                                                           

– ایستگاه امام جمینی                                                                                                                 

خط عوض می کنم                                                                                                                     

و آن خط سوم تویی                                                                                                               

خطی که نه او خواندی ، نه غیر او.                                                                                                 

نه نقشه های راهنمای مترو.                                                                                                         

صدایت را آویزه گوشم کردم                                                                                                         

واعتبارم را به کارتی بخشیدم                                                                                                       

که صدای بوق پایانش                                                                                                                 

هیچ وقت به گوشم نخورده است.

  وبلاگ مهرناز قربانعلی :http://asemanekoochak.persianblog.ir/

دو شعر از من در سایت ماه مگ :http://www.mahmag.org/farsi/iranianpoetry.php?itemid=1880#more