poem-m — Thu, 05 Nov 2009 09:00:18 GMT

خوانشی کوتاه بر چند شعر از مهرناز قربانعلی

این روزها با دفتر شعر یکی از دوستان روبه رو شده ام که مدتها بود در کانون ادبیات ایران شعرهایش را می شنیدم ولی کمتر فرصت شده بود تا آن تعمق کافی را درشعرهایش داشته باشم .خواندن شعرهای تایپ شده اش و همینطور شعرهایی که در وبلاگش منتشر کرده بود وسوسه ام کرد نگاهم را هر چند کوتاه در مورد شعرهایش بنویسم .مهرناز قربانعلی شاعری ست که راوی دنیای شخصی خود است و از عهده ی این کار هم به خوبی بر می آید .او در لحظه ها زندگی می کند و از ثانیه ها شعر می سازد .ساعتها و دقایقی که کاملا شخصی اند و می توانند به زبانش و شعرهایش که گاه لحن طنز و طعنه نیز به خود می گیرند هویتی مستقل دهد.

و در ماهی تابه می ریزم

دود روغن جادو می کند

ساناز مینایی!

سه آرزویم را برآورده می کنی ؟

او در همین شعر کوتاه این موضوع را به خوبی نشان می دهد .قربانعلی شاعری ست که می تواند در لحظات شاعرانه تعمق کند و بعد از آنکه آن را به خلوت خود برد به شعرهایی خوب تبدیل کند.

دو ماه می شویم

وبه آغوش می گیریم آسمانمان را

آسمان کوچکمان را که یک واژه است

از مصدر پنجره.

و من و تو

پرانتزی که سخت نگاهش داشته ایم .

اگرچه مدت کوتاهی ست که با این شاعر آشنا شده ام ولی گاهی از او شعرهایی خوانده ام که به شدت غافلگیرم کرده اند.شاید یکی از تاثیرگذارترین شعرهایی که از او خواندم مربوط به تابستان امسال باشد که اکثر دوستان شاعرمان شعرشان حال و هوایی اجتماعی- سیاسی داشت .

زیاد که گرد و غبار کنی

تعطیلت می کنند

آرام باش تهران !

لحن کنایه آمیز، ایجاز و ضربه پایانی که همان غافلگیری در شعر کوتاه است این شعر را اگرچه متعلق به زمان خاصی ست که فقط در آن زمان معنا پیدا می کند و حتما باید تاریخ این کشور را ورق زد تا به ذاتش پی برد ولی با این وجود هرکه آن روزها رابه یاد بیاورد متوجه این موضوع می شود که چرا قربانعلی را باید شاعری نامید که در پی شکار لحظه هاست . قربانعلی می تواند شاعری باشد با صدایی متفاوت تر از سایر صداها و شعرهایی بگوید که تنها شبیه به خودش هستند و به او هویتی می دهند که هر خواننده ای را به کشف کردن لحظه لحظه سطرهایش وا می دارد پایان حرفهایم را اختصاص می دهم به نقل شعر دیگری از ایشان .شعری با شروعی قوی و فرم درونی منسجمی که کلمات را به خوبی به هم متصل کرده .

به گوشم نخورده است

نه سیلی، نه عبارتی از تو.

– ایستگاه امام جمینی

خط عوض می کنم

و آن خط سوم تویی

خطی که نه او خواندی ، نه غیر او.

نه نقشه های راهنمای مترو.

صدایت را آویزه گوشم کردم

واعتبارم را به کارتی بخشیدم

که صدای بوق پایانش

هیچ وقت به گوشم نخورده است.

وبلاگ مهرناز قربانعلی :http://asemanekoochak.persianblog.ir/

دو شعر از من در سایت ماه مگ :http://www.mahmag.org/farsi/iranianpoetry.php?itemid=1880#more

poem-m — Thu, 22 Oct 2009 08:18:18 GMT

از تمام دوستانی که ساکن تهران هسند دعوت می کنم سه شنبه ها در جلسات شعرخوانی و نقد شعر در کانون ادبیات ایران شرکت کنند .مجری این جلسات خانم مهرنوش قربانعلی ست که کتاب آخر ایشان به نام :به وقت البرز برگزیده جایزه ویژه شعر پروین اعتصامی شد . نقد شعر هر یک از حاضرین هم در بخش دوم با حضور دوستان شاعر برگزار می شود .

آدرس کانون ادبیات ایران : تهران ، خیابان مفتح جنوبی ، روبروی ورزشگاه شهید شیرودی ، خیابان اردلان –شماره25 ساعت شروع جلسات : 17:30

خوشحال می شوم که هر یک از دوستان عزیز را در کانون بیبنم .

-

باران

چیزی از دوستت دارم در خاطرش ندارد

و پاییز

همین چند عابر خسته است

خیابانی

که نفس هایش حبس شده اند

و بادبادکی

که نخش را رها کرده

می دود .

ما به هم

چند سلام

چند نگاه تازه بدهکاریم

باید به همه بگوییم

پاییز را

قدم های ما شروع کردند .



                                                                       مهرماه 1388

در اینجا بخوانید : دوشعر از من در سایت دانوش

سپیدهای بی ریای من